Türkiye’de İslamcılık / Mehmet Akif’ten İsmet Özel’e
Yusuf Akçura’nın Üç Tarz-ı Siyaset (1904) başlıklı yazısının içeriği sırasıyla üç seçenekten söz ediyordu:
1. Osmanlıcılık
2. İslamcılık
3. Türkçülük
Gelişmeler ilk iki seçeneği kısa sürede birer hülyaya dönüştürünce Türkiye Cumhuriyet’i büyük ölçüde üçüncü yaklaşımın eseri olarak yapılandırıldı. Ne ki II. Dünya Savaşı’nın ardından 1947’de Pakistan, 1948’de ise İsrail devletlerinin kurulmasıyla birlikte islamcılık yeniden ortadoğuda bir söylem olarak canlanıverdi.
Bu söyleşide ele alınacak soru şöyle özetlenebilir: Bir siyasal araç olarak tüm kullanışlılığına karşın islamcılık söyleminin “savunma doktrini” olmanın ötesinde (evrensel anlamda) bir düşünsel değeri var mıdır?
Mehmet Akif Ersoy
Necip Fazıl Kısakürek
Sezai Karakoç
İsmet Özel
İslamcıların öndegelen simalarının birer “şair” olmaları rastlantı mıdır?
